«چه‌بسا ما زیاد صبر می‌کنیم؛ بسیار زیاد! ولی فرجام دشمنی هرکسی با ما، چه‌بسا بدترین چیزها برای او در دنیا و آخرت باشد. نیاکانشان پدرم امام حسین (ع) را در بیابان کشتند. آیا قضیه خاتمه یافت؟! یا اینکه خداوند در دنیا و آخرت خوار و ذلیلشان فرمود؟!...
پس از کارهایی که در محرم سال 1429 انجام دادند، اعم از کشتن و مُثلِه کردن و سوزاندن اجساد و به زندان افکندن و ترسانیدن هر‌کس که دستشان به او رسید، پس از انجام همۀ این کارها، نتوانستند دعوت حق را محو و نابود سازند.
آن‌ها از امکانات و لشکریان و رسانه‌های چند کشور برای نابود ساختن دعوت حق و یکسره کردن کار احمدالحسن و ده‌ها تن از همراهان او بهره جستند؛ ولی نتیجه آن شد که نه‌تنها به کام خود نرسیدند، بلکه رسوا و بی‌آبرو شدند.
آیا برای آن‌ها این یک نشانه نیست؟! اگر تعقل کنند و اندیشه به خرج دهند!».
(در محضر عبد صالح: ج 1)
و امروز در ایران هم انصاری هستند که به جرم ایمان به دعوت حق در زندان‌ها به سر می‌برند. امثال سید حامد میری، میرعرب، رزقی و...
آیا دعوت حق خاموش شدنی است؟!
يرِيدُونَ لِيطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُون َ(الصف: 8)
آنان می‌خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش سازند؛ ولی خدا نور خود را کامل مي‌کند، هر چند کافران خوش نداشته باشند!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر